Nooit gedacht dat ik ooit in “het hart” van de redactie van één van mijn lievelingsmagazines zou belanden!

Ik herkende meteen het mooie “CHANGE-logo” op de imposante glazen voordeur maar toch weigerde mijn onderbewuste voorlopig nog de link te leggen tussen het woordbeeld en het blad.
Toen ik naar binnenging, werd ik meteen verwelkomd door twee enthousiaste, hartverwarmende dames – Gina en Lies- de gastvrouwen en CHANGERS van dienst. En daar kwam de bevestiging: Ik was wel degelijk in het walhalla van ”dé CHANGE”.

Ik werd kort rondgeleid en voelde de warmte van het huis. Ik kreeg een versnaperingetje aangeboden. “Iets gezonds en iets ongezonds”, zei Gina. Maar ook daar zat een zekere filosofie achter. “Want als het dan toch ongezond moet zijn, kiezen we voor producten van bij ons met zo weinig mogelijk additieven!” aldus de gastvrouw. De toon van de avond was gezet. Ik voelde een veilige, warme omgeving waarin hartsverbinding tussen mensen belangrijk is. En was dit nu net niet het onderwerp van de workshop van de avond: Geweldloze of verbindende communicatie!

Mijn hart maakte een tweede sprongetje toen ik Dirk Draelants zag. Ooit hadden we samen een 3-daagse workshop gevolgd en was dus nu uitermate benieuwd naar zijn innerlijke wijsheid die hij met ons wilde delen.

De introductie begon met jakhalsoren en een girafpoppetje. Wie wil jij zijn? De jakhals met zijn vooroordelen, manipulatief gedrag, die verwijt, de slachtofferrol opneemt, … of de giraf die feitelijk waarneemt, aandacht geeft aan gevoelens en behoeften, verantwoordelijkheid neemt, waardering uit, … enz.  Als binnenkomer kon dit tellen!

Voor wie rond geweldloze communicatie al opzoekingswerk heeft gedaan of er mee in contact is gekomen, is het “Model van Marshall Rosenberg” zeker geen ongekend terrein. Dirk presenteerde ons de vier stappen binnen dat model -feitelijke waarneming, dit koppelen aan jouw gevoel, de behoefte die daarbij niet is vervuld en het concrete verzoek-  met zijn bijhorende valkuilen. Bleek bij de oefeningen algauw hoe moeilijk het was om net die valkuilen te ontwijken! Je moet verdorie goed bij de pinken blijven om hetgeen je wil overbrengen zo te formuleren dat het voor de ander geen verwijt wordt of dat je de ander niet kwetst!

Ik was genoeg getriggerd om het mee te nemen naar mijn klassen. Ik geef toe, tijdens een eerste conflictje met één van mijn leerlingen vlogen de vier stappen door mijn hoofd: Wat moest ik alweer benoemen, welke stap volgde, …? Maar een tweede keer ging het al vlotter en tot mijn verbazing had ik het gevoel dat deze manier van communiceren écht werkt! Mijn boodschap werd gehoord! Ik voelde mij gelukkig!

Nu hopen dat leerlingen het zelf van mij gaan overnemen. Er is alvast weer een zaadje geplant in mijn en hun hart!
Vroni